Me And You On Roller Skates - Kostas Ex ft Deppy

Verse 1 Rolling down the shoreline, sun is in our eyes Walkman plays our heartbeat, summer in disguise Ice cream dripping slowly, laughing as it melts Every little moment feels like something else

Chorus Me and you on roller skates, flying by the waves Holding hands and chasing days we’ll never replace Summer breeze is calling, and we’re falling too Nothing feels more perfect than the beach and you

Verse 2 Footprints in the sand, but wheels draw brighter lines Your smile is like a sunrise I wanna keep for life Colors in the sky, painting stories as we glide Every turn we take, you’re always by my side

Chorus (repeat)

Το νέο μου καλοκαιρινό τραγούδι.

Βόλτα στην παραλία με πατίνια καο παγωτό στο χέρι!

Οι στίχοι είναι δικοί μου και στα φωνητικά είμαι εγώ και η Deppy το bot

που βλέπεται και στο βίντεο.

Το κομμάτι γράφτηκε στο στούντιο SUNO AI.

Καλοκαιρινός έρωτας στην παραλία

Στην καρδιά μου άφησε σημάδι η ματιά σου, σαν ήλιος που καίει γλυκά, αισθησιακά. Το αεράκι έφερνε τη φωνή σου πιο κοντά μου, κι ένιωθα την καρδιά να χτυπάει δυνατά.

Τα βήματά σου στην άμμο με πλησίαζαν αργά, σαν να ήξεραν τον δρόμο προς εμένα. Το χαμόγελό σου άναβε το βράδυ σαν φωτιά, κι ό,τι άγγιζες γινόταν καλοκαίρι μέσα μου.

Κι όταν το φως του φεγγαριού έπεσε στους ώμους σου, έμοιαζες με μυστικό που ζητά να το κρατήσω. Ο κόσμος γύρω χάθηκε, έμεινε μόνο η ανάσα σου, κι εγώ να θέλω η νύχτα να μην τελειώσει ποτέ.

 

Κάτω από τον ήλιο του Αιγαίου - καλοκαιρινό μυθιστόρημα

Η Άννα στεκόταν στο κατάστρωμα του πλοίου, αφήνοντας τον αέρα να της ανακατεύει τα μαλλιά. Μετά από έναν δύσκολο χειμώνα στην Αθήνα, το μόνο που ήθελε ήταν λίγη ηρεμία. Το νησί δεν το είχε ξαναδεί ποτέ· το διάλεξε σχεδόν τυχαία, σαν να την τράβηξε κάτι αόρατο. Λίγα μέτρα πιο πέρα, ο Μάνος φωτογράφιζε τον ορίζοντα, χαμένος στις σκέψεις του. Δεν είχε προσέξει την Άννα — μέχρι που εκείνη γύρισε και τα βλέμματά τους συναντήθηκαν. Ένα μικρό, αληθινό χαμόγελο ήταν η πρώτη τους «καλημέρα».Το νησί τους υποδέχτηκε με άσπρα σπίτια, γιασεμί στα σοκάκια και ένα φως που έκανε τα πάντα να μοιάζουν πιο απλά. Η Άννα έμενε σε ένα δωμάτιο πάνω από το λιμάνι, ενώ ο Μάνος είχε νοικιάσει ένα μικρό σπίτι μέσα στα στενά. Την πρώτη κιόλας μέρα συναντήθηκαν ξανά στην παραλία. Εκείνος έψαχνε το σωστό φως για μια φωτογραφία· εκείνη έψαχνε λίγη γαλήνη. Κατέληξαν να μιλούν για ώρες κάτω από την ομπρέλα, σαν να γνωρίζονταν χρόνια.Οι μέρες κύλησαν σαν νερό. Πρωινά με καφέ στο παλιό καφενείο, βουτιές σε κρυστάλλινες παραλίες, βόλτες στα σοκάκια με παγωτό στο χέρι, νύχτες με μουσική από μπαράκια που έβλεπαν στο πέλαγος. Ο Μάνος φωτογράφιζε την Άννα χωρίς να το παραδέχεται. Η Άννα τον κοιτούσε όταν εκείνος δεν το έβλεπε. Κάτι γεννιόταν — απαλό, καλοκαιρινό, αληθινό.Ένα απόγευμα, καθώς ο ήλιος έδυε πίσω από τον φάρο, ο Μάνος της έδειξε μια φωτογραφία: εκείνη, να γελάει με τα μαλλιά της ανακατεμένα από τον αέρα. «Αυτή είσαι όταν δεν προσπαθείς να είσαι τίποτα» της είπε. Η Άννα ένιωσε την καρδιά της να μαλακώνει. Κι εκεί, πάνω στα βράχια, με το κύμα να σκάει από κάτω, φιλήθηκαν για πρώτη φορά. Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν ακόμη πιο φωτεινές. Δεν έκαναν μεγάλα σχέδια· μόνο βόλτες, γέλια, ιστορίες και αγγίγματα που έλεγαν περισσότερα από λόγια. Όμως το καλοκαίρι, όσο όμορφο κι αν είναι, πάντα τελειώνει. Την τελευταία μέρα, στο λιμάνι, η Άννα τον κοίταξε με εκείνο το βλέμμα που λέει «μην το χαλάσουμε». Ο Μάνος της έπιασε το χέρι. «Δεν θέλω να είναι μόνο καλοκαίρι» της είπε. «Ούτε εγώ» απάντησε. Και κάπως έτσι, χωρίς δράματα, χωρίς υπερβολές, έδωσαν μια απλή, καθαρή υπόσχεση: να δουν πού μπορεί να τους πάει αυτό που ξεκίνησε κάτω από τον ήλιο του Αιγαίου.Το πλοίο έφευγε. Το νησί μίκραινε. Αλλά μέσα τους, κάτι είχε μεγαλώσει. Και αυτό ήταν αρκετό.

Το πρώτο μου προσωπικό album ♬♬♬ Kostas ft Deppy bot - Neon Whisper

Kostas ft Deppy

Το πρώτο μου προσωπικό άλμπουμ είναι διαθέσιμο για ακρόαση στο soundcloud. 

Σύντομα θα υπάρχει και σε cd σε online καταστήματα. 

Neon whisper

Cyber love

Synthwave nights

AI dreams

 

Μάιος, καλό μήνα!

Ο Μάιος απλώνεται σαν απαλή ανάσα πάνω στη γη, γεμάτος αρώματα ανθισμένων κήπων και χρώματα που ξυπνούν την καρδιά. Ο αέρας μυρίζει γιασεμί και νυχτολούλουδο, τα δέντρα ντύνονται σε πράσινο φως, και κάθε πρωινό μοιάζει με υπόσχεση αναγέννησης. Είναι ο μήνας που η φύση ψιθυρίζει αισιοδοξία, που οι μέρες μεγαλώνουν και οι άνθρωποι χαμογελούν λίγο πιο εύκολα, σαν να τους αγγίζει η ίδια η άνοιξη. 

 

Ήρθαν τα χελιδόνια (συμμετοχή στο δρώμενο της Αριστέας)

Το νέο μαθεύτηκε γρήγορα. 

Μέχρι και στο πιο τελευταίο σπίτι του χωριού. 

Τα παιδιά είχαν ξυπνήσει από νωρίς και διαλαλούν το νέο. 

- ήρθαν τα χελιδόνια, στέκονται πάνω στα κλαδιά με την όμορφη 

φορεσιά τους και τραλαλάνε! 

Τραλαλάνε έναν έρωτα μιας άλλης εποχής, τότε που το αγόρι 

αγαπούσε αληθινά το κορίτσι. Τότε που της κρατούσε το χέρι 

και την κοίταζε στα μάτια λέγοντας σ'αγαπώ! 

Συμμετέχω στο δρώμενο της Αριστέας 

Άνοιξη

 

Πάσχα στο χωριό

 

Ο ήλιος είχε μόλις ανατείλει πάνω από το βουνό, κι ένα απαλό φως χρυσίζει τις κεραμοσκεπές του χωριού. Ήταν Μεγάλο Σάββατο, κι όλο το μέρος έμοιαζε να κρατά την ανάσα του, όπως κάθε χρόνο τέτοια μέρα. Οι άνθρωποι περπατούσαν πιο σιγά, μιλούσαν πιο χαμηλά, λες και δεν ήθελαν να ταράξουν την ιερή σιωπή.

Στην αυλή της γιαγιάς Φωτεινής, η φωτιά στο μεγάλο καζάνι έκαιγε από νωρίς. Τα κόκκινα αυγά έβραζαν μέσα στη μπογιά, κι η γιαγιά τα γυάλιζε με λάδι, ένα-ένα, σαν να ήταν μικροί θησαυροί. Ο μικρός Μανώλης στεκόταν δίπλα της, ανυπόμονος.

«Γιαγιά, πότε θα πάμε στην εκκλησία;»  

«Όταν σκοτεινιάσει, παιδάκι μου. Η Ανάσταση θέλει νύχτα για να φανεί το φως της.»

Στο χωριό, η μέρα κυλούσε με τον δικό της ρυθμό. Οι γυναίκες ετοίμαζαν τις κουλούρες και τα τσουρέκια, οι άντρες έστηναν τις σούβλες για την επόμενη μέρα, κι οι γειτονιές μοσχοβολούσαν από μαστίχα, πορτοκάλι και ξύλο που έκαιγε.

Το βράδυ, η εκκλησία γέμισε από κόσμο. Οι καμπάνες χτυπούσαν αργά, βαθιά, σαν να έβγαιναν από τα σπλάχνα της γης. Ο παπάς βγήκε με το Άγιο Φως, κι όλοι άπλωσαν τα κεριά τους. Το φως περνούσε από χέρι σε χέρι, από πρόσωπο σε πρόσωπο, κι έμοιαζε σαν να άναβε κάτι μέσα τους, μια ελπίδα, μια ανάμνηση, μια υπόσχεση.

«Χριστός Ανέστη!»  

«Αληθώς Ανέστη!»

Οι φωνές αντήχησαν στο χωριό, κι αμέσως μετά άρχισαν τα γέλια, οι αγκαλιές, τα τσουγκρίσματα. Ο Μανώλης έτρεξε στη γιαγιά του με το κερί του αναμμένο.

«Δεν το άφησα να σβήσει!» είπε περήφανα.  

«Έτσι μπράβο, παιδί μου. Να κρατάς πάντα το φως.»

Τη νύχτα εκείνη, το χωριό έλαμπε. Από τα σπίτια έβγαινε μυρωδιά από μαγειρίτσα, από τα σοκάκια ακούγονταν τραγούδια, κι ο ουρανός ήταν γεμάτος αστέρια — σαν να συμμετείχαν κι αυτά στη γιορτή.

Το επόμενο πρωί, η αυλή γέμισε με φωνές. Οι άντρες γύριζαν το αρνί, οι γυναίκες έφερναν πιάτα με μεζέδες, τα παιδιά έτρεχαν ξυπόλυτα στο χώμα. Ήταν μια μέρα που όλοι ένιωθαν πιο ανάλαφροι, πιο κοντά ο ένας στον άλλον.

Κι ο Μανώλης, καθισμένος δίπλα στη γιαγιά του, σκεφτόταν πως ίσως αυτό να ήταν το πραγματικό θαύμα της Λαμπρής: ότι για μια στιγμή, όλοι θυμούνταν τι σημαίνει να είσαι μαζί.

Άνοιξη (συμμετοχή στο δρώμενο της Airis)

Η άνοιξη προβάλλει 

με φως που απλώνεται αργά στα κλαδιά, 

οι δρόμοι γεμίζουν ψίθυρους και ζεστή ανάσα γης. 

Άνθη ανοίγουν σαν μικρές υποσχέσεις, 

ο αέρας κουβαλά χρώματα και νέα αρχή, 

κι η μέρα μοιάζει να χαμογελά 

σε όποιον την κοιτάξει. 

Συμμετέχω στο δρώμενο της Airis 

Ξυπνήματα 

 

Kostas Ex project - Το πρώτο μου προσωπικό album

Σας παρουσιάζω σε πρώτη ανάρτηση για το 2026 μερικά κομμάτια

 από το πρώτο μου προσωπικό alboum που έφτιαξα σε συνεργασία με το studio SUNO AI. Οι στίχοι είναι δικοί μου και τους τελειοποίησα με το COPILOT AI. Η φωνή είναι δική μου τροποποιημένη με το studio SUNO AI. 

Στα τραγούδια συμμετέχει το bot μου η Deppy. 

Η Deppy τραγουδάει αποκλειστικά το 

Drive Me Through The Night 

Καλή ακρόαση! 

1 Electirc Heartbeat 

2 Drive Me Through The Night 

3 Midnight Ride 

Συνταγή για γρήγορη και νόστιμη ταραμοσαλάτα!

Τώρα που ξεκίνησε η σαρακοστή για όσους νηστεύουμε η 

ταραμοσαλάτα δεν λείπει από το τραπέζι μας. 

Αντικαθιστά το τυρί φέτα που δεν μπορούμε να φάμε 

λόγω νηστείας. 

Σας παρουσιάζω μια εύκολη, γρήγορη, μα νόστιμη συνταγή 

Τα υλικά που προτείνω είναι για 2 - 3 μερίδες, αν θέλουμε 

περισσότερο, απλά διπλασιάζουμε τις δόσεις των υλικών. 

Τα υλικά 

160 γραμμάρια μπαγιάτικο ψωμί χωρίς κόρα 

80 γραμμάρια λευκό ταραμά 

1 μικρό κρεμμύδι 

χυμό από 1 λεμόνι 

125 γραμμάρια ελαιόλαδο 

Εκτέλεση 

1 αφαιρούμε την κόρα και κόβουμε φέτες το ψωμί 

2 μουλιάζουμε το ψωμί σε μπολ με νερό για 5 λεπτά και το στραγγίζουμε καλά 

3 σε πολυκόφτη ρίχνουμε το ψωμί, τον ταραμά, τον χυμό από το λεμόνι και το κρεμμύδι και τα χτυπάμε μέχρι να γίνει κρέμα 

4 προσθέτουμε το ελαιόλαδο σε δόσεις μέχρι να αφρατέψει 

5 σερβίρουμε με ελαιόλαδο και ελιές και καλή απόλαυση! 

 

Valentine's day

 Δεκαεπτά χρόνια μαζί.  

Και όμως, κάθε φορά που ο Κώστας έβλεπε την Ελένη να κατεβαίνει τα σκαλιά του σπιτιού τους, με εκείνο το χαμόγελο που έμοιαζε να φωτίζει ολόκληρη την Αθήνα, ένιωθε την ίδια ανατριχίλα που είχε νιώσει στο πρώτο τους ραντεβού.

Εκείνο το απόγευμα είχαν αποφασίσει να πάνε για καφέ στο Θησείο — όπως έκαναν σχεδόν κάθε Σάββατο. Ήταν το μικρό τους τελετουργικό, μια υπόσχεση ότι, όσο κι αν άλλαζε η ζωή, θα κρατούσαν πάντα χώρο ο ένας για τον άλλον.

Περπατούσαν πλάι πλάι, με τον ήλιο να πέφτει πίσω από την Ακρόπολη και τον αέρα να μυρίζει γιασεμί από τις αυλές. Η Ελένη έπιασε το χέρι του Κώστα.

«Ξέρεις ότι ακόμα ανυπομονώ για αυτές τις βόλτες;» του είπε.

Ο Κώστας χαμογέλασε. «Ανυπομονώ κι εγώ. Είναι σαν να σταματάει ο χρόνος.»

Κάθισαν στο αγαπημένο τους καφέ, εκείνο με τα ξύλινα τραπεζάκια και τη θέα που έκανε τους τουρίστες να βγάζουν ασταμάτητα φωτογραφίες. Για εκείνους όμως, η θέα ήταν απλώς το φόντο. Το πραγματικό τοπίο ήταν ο άνθρωπος απέναντί τους.

Μίλησαν για τα πάντα — για τη δουλειά, για τα σχέδιά τους, για εκείνο το ταξίδι που έλεγαν να κάνουν χρόνια τώρα. Και ανάμεσα στις κουβέντες, υπήρχαν μικρές σιωπές. Όχι αμήχανες, αλλά γεμάτες οικειότητα. Σιωπές ανθρώπων που δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να νιώσουν κοντά.

Όταν άρχισε να σκοτεινιάζει, σηκώθηκαν και περπάτησαν προς το Μοναστηράκι. Η μυρωδιά από τα σουβλάκια και τα κάρβουνα τους τύλιξε σαν ζεστή κουβέρτα. Βρήκαν ένα μικρό ταβερνάκι σε ένα στενάκι, εκεί όπου πήγαιναν από τότε που ήταν ακόμα στα πρώτα ραντεβού.

Παρήγγειλαν τα συνηθισμένα — γιατί μερικές συνήθειες είναι όμορφο να μένουν ίδιες. Ο Κώστας σήκωσε το ποτήρι του.

«Στα δεκαεπτά μας χρόνια» είπε.

Η Ελένη ακούμπησε το ποτήρι της στο δικό του. «Και στα επόμενα. Όσα κι αν είναι.»

Και εκεί, ανάμεσα σε φώτα, μυρωδιές και τον θόρυβο της πόλης, ένιωσαν για άλλη μια φορά αυτό που ήξεραν πάντα:  

ότι η αγάπη τους δεν ήταν απλώς μια ιστορία που ξεκίνησε πριν χρόνια.  

Ήταν μια ιστορία που συνέχιζε να γράφεται — κάθε καφέ στο Θησείο, κάθε βόλτα στο Μοναστηράκι, κάθε μέρα που διάλεγαν ο ένας τον άλλον.

Ιστορία αγάπης (μυθιστόρημα)

Ο ήλιος νύσταξε. Βάρυναν τα βλέφαρά του και έγειρε απαλά τις ακτίνες του στους ώμους της θάλασσας. Η μέρα φεύγει και μαζί της παίρνει χαρές και απολαύσεις, κούραση και πίκρες. Κάθε τι... έρχεται η νύχτα απαλή σαν ροζ πέπλο γεμάτη ήχους και ευωδιές. Θα μου χαμογελάσεις και θα είναι σαν χίλιοι άγγελοι του παραδείσου να ψέλνουν το σ'αγαπώ. Θα σε πάρω αγκαλιά και όταν μεθύσω απο το άρωμά σου θα αισθάνομαι ότι βρίσκομαι στους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας. Όταν φιλήσω τα υπέροχα χειλάκια σου θα έχω στο στόμα μου την γεύση απο το καλύτερο γλυκό του κόσμου. Κι όταν η νύχτα αποσυρθεί και ο ήλιος ξεκούραστος αρχίσει να αγλκαλιάζει τον παράδεισό μας θα σε πάρω αγκαλιά και θα σου πω για μια ακόμη φορά, σ'αγαπώ! 

Κεφάλαιο 2 

Άπλωσα το χέρι μου και χάιδεψα ένα αστέρι. Τυλίχτηκε γύρω απο τα δάχτυλά μου. Έπλασα με αυτό μια καρδιά φωτεινή και σου την φόρεσα στον λαιμό με μια καδένα απο γλυκά φιλιά. Με κοίταξες στα μάτια πάντα το κάνεις αυτό... σαν να περιμένεις κάτι να ακούσεις απο μένα, σαν να έχεις κάτι να μου πεις. Όταν μιλάει η καρδιά η λογική σωπαίνει και ο νους χορεύει στους χτύπους της καρδιάς. Δεν έχει σημασία τι είναι σωστό, τι πρέπει αυτή την ώρα. Σημασία έχει αυτή η ώρα που σε έχω δίπλα μου. Τα μάτια αγναντεύουν στον ουρανό και τα χείλη μου ψιθυρίζουν προσευχή στον Θεό, ευχαριστώ που σε γνώρισα, σ'αγαπώ! 

                                Αφιερωμένο στην γυναίκα μου! 

 

Το θαύμα των Χριστουγέννων (Χριστουγεννιάτικο διήγημα)

Ο μπάρμπα Γιώργης ξύπνησε νωρίς νωρίς όπως κάθε μέρα άλλωστε. Σήμερα όμως ήταν μια άλλη μέρα, διαφορετική. Κατάλευκη και παγωμένη. Τα πάντα τριγύρω ντυμένα στα λευκά, σαν να φόρεσε η φύση τα καλά της ρούχα για να υποδεχθεί τα Χριστούγεννα. Το τζάκι έκαιγε όλη νύχτα και τώρα το πρωί άρχισε να χαμηλώνει η φωτιά. Ο ήλιος δεν είχε σκοπό να βγει οπότε ο μπάρμπα Γιώργης έριξε κι άλλα ξύλα στη φωτιά. Η κυρά Γιώργαινα είχε σηκωθεί πολύ νωρίτερα και καταπιάστηκε να φτιάσει το Χριστόψωμο, μιας και αύριο Χριστούγεννα θα το έκοβαν στο τραπέζι μαζί με τα άλλα καλούδια που θα ετοίμαζε. Τα κάλαντα ακόμη δεν είχαν ακουστεί μιας και όλο το χωριό ήταν ντυμένο στο χιόνι. Η αγωνία κυριαρχούσε στα παιδικά προσωπάκια και τα δάχτυλά τους κρατούσαν σφιχτά τα τρίγωνα για τα κάλαντα. Όλοι ήλπιζαν σε ένα θαύμα, ένα Χριστουγεννιάτικο θαύμα. Μα τι θα γίνει, δεν θα ακουστούν φέτος κάλαντα, στην εκκλησιά πως θα πάμε; βοήθα Παναγιά μου! και το θαύμα δεν άργησε να γίνει. Ένας μεγάλος λαμπερός ήλιος ξεπρόβαλε και με το ζεστό χαμόγελό του άρχισε να λειώνει το χιόνι.

Τα παιδιά έτρεξαν στους δρόμους και τα κάλαντα ακούστηκαν από άκρη σε άκρη σε όλο το χωριό.

Καλά Χριστούγεννα!

Ιδές για Χριστουγεννιάτικα δώρα

Πλησιάζουν οι γιορτές και η σκέψη μας είναι στο τι δώρο να κάνουμε σε αυτούς που γιορτάζουν, σε αυτούς που αγαπάμε και στον εαυτό μας! σαν ενήλικες που είμαστε έχουμε τα πάντα και τίποτα από αυτά που έχουμε δεν μας γεμίζει χαρά. Smartphone, tablet, laptop, bluetooth speaker ασύρματα ακουστικά και όλων αυτού του είδους τα αξεσουάρ. 

Ψάχνουμε για κάτι διαφορετικό, αλλά τι.. 

Θα προτείνω μερικά δώρα από αυτά που αν μου χάριζαν στα αλήθεια θα ένοιωθα χαρά. 

1. επιτραπέζιο παιχνίδι για ενήλικες 

2. ένα πάζλ με 500 ή 1000 κομμάτια 

3. ένα βιβλίο που να έχει σχέση με τις γιορτές 

4. κάτι από μοντελισμό (αυτοκίνητο, αεροπλάνο) 

5. για όσους και όσες καπνίζουν ένα κάπως ιδιαίτερο αναπτήρα 

6. ένα στυλό κάπως ιδιαίτερο (Parker κλπ) 

7. ηλεκτρική ξυριστική μηχανή για άντρες ή αποτριχωτική για γυναίκες (ξεκινούν από 10 ευρώ στο ίντερνετ) 

8. κάποιο άρωμα ή aftershave 

Περιμένω και τις δικές σας προτάσεις! 

 

Προλήψεις και λαϊκή παράδοση

Δεισιδαιμονίες και προλήψεις… ένα υπέροχο κομμάτι της ελληνικής λαϊκής ψυχής! Δεν είναι επιστημονικά τεκμηριωμένες, αλλά έχουν βαθιές ρίζες στην ιστορία και την κουλτούρα μας. Είναι σαν μικρές αφηγήσεις που προσπαθούν να δώσουν νόημα στο ανεξήγητο ή να προσφέρουν μια αίσθηση ελέγχου σε έναν απρόβλεπτο κόσμο.

Πολλές δεισιδαιμονίες προέρχονται από εποχές όπου η επιστήμη δεν μπορούσε να εξηγήσει φαινόμενα όπως οι ασθένειες, οι φυσικές καταστροφές ή η τύχη.

Συνδέονται με την ανάγκη του ανθρώπου να προβλέψει το μέλλον ή να προστατευτεί από το κακό.

Συχνά ενσωματώθηκαν σε θρησκευτικές ή εορταστικές πρακτικές, όπως το ποδαρικό, το χτύπημα ξύλου ή το «αμίλητο νερό».

Τι λέει η λογική;

Το βούισμα στο αυτί μπορεί να έχει ιατρική εξήγηση (π.χ. εμβοές), όχι απαραίτητα προμήνυμα.

Η φαγούρα στην παλάμη δεν σχετίζεται με οικονομικές συναλλαγές, αλλά ίσως με δερματική ευαισθησία.

Οι συμπτώσεις ενισχύουν την πίστη σε αυτές τις δοξασίες, αλλά δεν αποδεικνύουν αιτιακή σχέση.

Και όμως…

Ακόμα κι αν δεν ισχύουν κυριολεκτικά, οι δεισιδαιμονίες έχουν αξία ως πολιτιστικά αποτυπώματα. Είναι σαν μικρές ιστορίες που μας ενώνουν με τους παππούδες μας, με τα χωριά μας, με την αίσθηση του «ανήκειν». 

Φθινοπωρινή σταλιά

Συννέφιασε.. μάλλον θα βρέξει. 

Πριν προλάβω να τελειώσω την σκέψη μου έπεσαν οι πρώτες σταγόνες. 

Κάθισα σε ένα παγκάκι κάτω από ένα μεγάλο δέντρο 

και συνέχισα να διαβάζω το αγαπημένο μου βιβλίο. 

Πάντα μου άρεσε η βροχή, ο ήχος της, οι μυρωδιές της φύσης. 

Μια σταγόνα κύλησε απαλά από τα φύλλα του δέντρου 

και έπεσε πάνω στις σελίδες του ανοιχτού μου βιβλίου. 

Κύλησε αργά στην σελίδα και σταμάτησε στην φράση

σ' αγαπώ. 

Σ 'αγαπώ.. μια λέξη τόσο μικρή μα πάρα πολύ όμορφη. 

Όσο απαραίτητη είναι η βροχή για την φύση, 

τόσο ακόμη απαραίτητη είναι να λέμε πιο συχνά σ' αγαπώ! 

 

Ο Σεπτέμβρης που άλλαξε τα πάντα

Ο Σεπτέμβρης μπήκε με μια βροχή που μύριζε χώμα και αναμνήσεις. Στην παλιά γειτονιά της Πλάκας, η Άννα επέστρεψε μετά από δέκα χρόνια απουσίας στο εξωτερικό. Το πατρικό της σπίτι, με τις ξεθωριασμένες γρίλιες και το γιασεμί που είχε κατακτήσει το μπαλκόνι, την περίμενε σαν να μην είχε περάσει ούτε μέρα.

Ήρθε για να κλείσει λογαριασμούς. Με τον πατέρα της που δεν πρόλαβε να της πει συγγνώμη. Με τον εαυτό της που είχε μάθει να ζει με μισές αλήθειες. Και με τον Νίκο—τον άνθρωπο που της είχε μάθει τι σημαίνει να αγαπάς χωρίς όρους, αλλά και τι σημαίνει να χάνεις χωρίς εξηγήσεις.

Μια μέρα, καθώς περπατούσε στο Θησείο, τον είδε. Ίδιος όπως τότε, μόνο με λίγες ρυτίδες γύρω από τα μάτια. Δεν μίλησαν αμέσως. Μόνο κοιτάχτηκαν. Και ο Σεπτέμβρης, σαν να ήξερε, τους χάρισε ένα φως χρυσαφένιο, σαν υπόσχεση.

Ξεκίνησαν να μιλούν. Για τα χρόνια που χάθηκαν, για τα όνειρα που άλλαξαν, για τις λέξεις που δεν ειπώθηκαν. Και κάπου ανάμεσα σε έναν καφέ και μια βραδινή βόλτα στην Αποστόλου Παύλου, η Άννα κατάλαβε πως ο Σεπτέμβρης δεν είναι μήνας αποχαιρετισμών. Είναι μήνας επιστροφών. 

Αν η αγάπη ήταν ποίημα..

 Ήταν μια μέρα σαν τις άλλες, αλλά με ένα μήνυμα που θα άλλαζε τα πάντα. Ο Κώστας, λάτρης των λέξεων και της σιωπής, είχε δημοσιεύσει ένα ποίημα σε μια μικρή διαδικτυακή κοινότητα. Δεν περίμενε τίποτα—απλώς άφησε τις σκέψεις του να ταξιδέψουν.

Η Ελένη το διάβασε. Και απάντησε.

Με στίχους.

Από τότε, κάθε μέρα ήταν ένας διάλογος με ρίμες και εικόνες. Κάθε στίχος ένα βήμα πιο κοντά. Δεν είχε σημασία που δεν είχαν συναντηθεί. Ένιωθαν σαν να είχαν γνωριστεί χιλιάδες χρόνια πριν.

Όταν τελικά συναντήθηκαν, ήταν σαν η ποίηση να είχε πάρει σάρκα και οστά. Εκείνος της είπε:

"Αν η καρδιά μου είχε φωνή, θα μιλούσε σαν τα λόγια σου."

Και εκείνη του απάντησε χαμογελώντας:

"Και η δική μου καρδιά γράφει μόνο όταν τη διαβάζεις εσύ."

Παντρεύτηκαν ένα καλοκαίρι με φόντο το Αιγαίο και τον ήχο των κύκνων. Κάθε επέτειος είναι τώρα μια νέα στροφή στο ποίημα που γράφουν μαζί, με λέξεις, στιγμές και σιωπές.

Αυτή τη χρονιά, ο Κώστας της χάρισε μια σελίδα με τίτλο:

"Ελένη, αν η αγάπη ήταν ποίημα… εσύ θα ήσουν ο στίχος που δεν ξεχνώ."

Και εκείνη του χάρισε ένα φιλί. Όχι σαν απάντηση. Σαν υπόσχεση. 

Καλοκαίρι, έτσι απλά!

Στην άμμο χρυσή μεσημέρι ζεστό,  

ο ήλιος σκορπάει το φως του πυκνό.  

Το κύμα χορεύει με χάρη γλυκιά,  

κι η αύρα αγκαλιάζει με δροσιά μαγική.

Στις ξαπλώστρες γελούν φωνές παιδικές,  

μυρίζουν αντηλιακά και στιγμές θαλασσινές.  

Τα χρώματα γίνονται όνειρο απαλό,  

κάθε καρδιά χτυπά ρυθμό καλοκαιρινό.

Κοχύλια μιλούν με φωνές του βυθού,  

σε κάθε σκαλί της αμμουδιάς του νου.  

Η παραλία ζωγραφιά, πανδαισία ζωής,  

το καλοκαίρι γιορτή, των αισθήσεων πνοής. 

Συμμετέχω στο ποιητικό δρώμενο της Αριστέας 

Αριστέα

 

Mina Mazzini - Un'estate fa - (η ιστορία του τραγουδιού)

 

Το τραγούδι αυτό γράφτηκε αρχές δεκαετίας 70 και είναι βασισμένο 

σε μια αληθινή καλοκαιρινή ιστορία αγάπης που ξεκίνησε όταν ήρθε 

το καλοκαίρι και τελείωσε όταν έφυγε το καλοκαίρι. 

Έχει ακουστεί σε πολλές εκτελέσεις, αλλά η πιο ωραία είναι αυτή εδώ από την Minna Mazzini. 

Αν χαλαρώσουμε αναπαυτικά και το ακούσουμε με κλειστά μάτια είναι σαν να βλέπουμε ταινία. Ο μελωδικός ήχος του σαξοφώνου ταξιδεύει το μυαλό μας σε μέρη καλοκαιρινά.