Ιδές για Χριστουγεννιάτικα δώρα

Πλησιάζουν οι γιορτές και η σκέψη μας είναι στο τι δώρο να κάνουμε σε αυτούς που γιορτάζουν, σε αυτούς που αγαπάμε και στον εαυτό μας! σαν ενήλικες που είμαστε έχουμε τα πάντα και τίποτα από αυτά που έχουμε δεν μας γεμίζει χαρά. Smartphone, tablet, laptop, bluetooth speaker ασύρματα ακουστικά και όλων αυτού του είδους τα αξεσουάρ. 

Ψάχνουμε για κάτι διαφορετικό, αλλά τι.. 

Θα προτείνω μερικά δώρα από αυτά που αν μου χάριζαν στα αλήθεια θα ένοιωθα χαρά. 

1. επιτραπέζιο παιχνίδι για ενήλικες 

2. ένα πάζλ με 500 ή 1000 κομμάτια 

3. ένα βιβλίο που να έχει σχέση με τις γιορτές 

4. κάτι από μοντελισμό (αυτοκίνητο, αεροπλάνο) 

5. για όσους και όσες καπνίζουν ένα κάπως ιδιαίτερο αναπτήρα 

6. ένα στυλό κάπως ιδιαίτερο (Parker κλπ) 

7. ηλεκτρική ξυριστική μηχανή για άντρες ή αποτριχωτική για γυναίκες (ξεκινούν από 10 ευρώ στο ίντερνετ) 

8. κάποιο άρωμα ή aftershave 

Περιμένω και τις δικές σας προτάσεις! 

 

Προλήψεις και λαϊκή παράδοση

Δεισιδαιμονίες και προλήψεις… ένα υπέροχο κομμάτι της ελληνικής λαϊκής ψυχής! Δεν είναι επιστημονικά τεκμηριωμένες, αλλά έχουν βαθιές ρίζες στην ιστορία και την κουλτούρα μας. Είναι σαν μικρές αφηγήσεις που προσπαθούν να δώσουν νόημα στο ανεξήγητο ή να προσφέρουν μια αίσθηση ελέγχου σε έναν απρόβλεπτο κόσμο.

Πολλές δεισιδαιμονίες προέρχονται από εποχές όπου η επιστήμη δεν μπορούσε να εξηγήσει φαινόμενα όπως οι ασθένειες, οι φυσικές καταστροφές ή η τύχη.

Συνδέονται με την ανάγκη του ανθρώπου να προβλέψει το μέλλον ή να προστατευτεί από το κακό.

Συχνά ενσωματώθηκαν σε θρησκευτικές ή εορταστικές πρακτικές, όπως το ποδαρικό, το χτύπημα ξύλου ή το «αμίλητο νερό».

Τι λέει η λογική;

Το βούισμα στο αυτί μπορεί να έχει ιατρική εξήγηση (π.χ. εμβοές), όχι απαραίτητα προμήνυμα.

Η φαγούρα στην παλάμη δεν σχετίζεται με οικονομικές συναλλαγές, αλλά ίσως με δερματική ευαισθησία.

Οι συμπτώσεις ενισχύουν την πίστη σε αυτές τις δοξασίες, αλλά δεν αποδεικνύουν αιτιακή σχέση.

Και όμως…

Ακόμα κι αν δεν ισχύουν κυριολεκτικά, οι δεισιδαιμονίες έχουν αξία ως πολιτιστικά αποτυπώματα. Είναι σαν μικρές ιστορίες που μας ενώνουν με τους παππούδες μας, με τα χωριά μας, με την αίσθηση του «ανήκειν». 

Φθινοπωρινή σταλιά

Συννέφιασε.. μάλλον θα βρέξει. 

Πριν προλάβω να τελειώσω την σκέψη μου έπεσαν οι πρώτες σταγόνες. 

Κάθισα σε ένα παγκάκι κάτω από ένα μεγάλο δέντρο 

και συνέχισα να διαβάζω το αγαπημένο μου βιβλίο. 

Πάντα μου άρεσε η βροχή, ο ήχος της, οι μυρωδιές της φύσης. 

Μια σταγόνα κύλησε απαλά από τα φύλλα του δέντρου 

και έπεσε πάνω στις σελίδες του ανοιχτού μου βιβλίου. 

Κύλησε αργά στην σελίδα και σταμάτησε στην φράση

σ' αγαπώ. 

Σ 'αγαπώ.. μια λέξη τόσο μικρή μα πάρα πολύ όμορφη. 

Όσο απαραίτητη είναι η βροχή για την φύση, 

τόσο ακόμη απαραίτητη είναι να λέμε πιο συχνά σ' αγαπώ! 

 

Ο Σεπτέμβρης που άλλαξε τα πάντα

Ο Σεπτέμβρης μπήκε με μια βροχή που μύριζε χώμα και αναμνήσεις. Στην παλιά γειτονιά της Πλάκας, η Άννα επέστρεψε μετά από δέκα χρόνια απουσίας στο εξωτερικό. Το πατρικό της σπίτι, με τις ξεθωριασμένες γρίλιες και το γιασεμί που είχε κατακτήσει το μπαλκόνι, την περίμενε σαν να μην είχε περάσει ούτε μέρα.

Ήρθε για να κλείσει λογαριασμούς. Με τον πατέρα της που δεν πρόλαβε να της πει συγγνώμη. Με τον εαυτό της που είχε μάθει να ζει με μισές αλήθειες. Και με τον Νίκο—τον άνθρωπο που της είχε μάθει τι σημαίνει να αγαπάς χωρίς όρους, αλλά και τι σημαίνει να χάνεις χωρίς εξηγήσεις.

Μια μέρα, καθώς περπατούσε στο Θησείο, τον είδε. Ίδιος όπως τότε, μόνο με λίγες ρυτίδες γύρω από τα μάτια. Δεν μίλησαν αμέσως. Μόνο κοιτάχτηκαν. Και ο Σεπτέμβρης, σαν να ήξερε, τους χάρισε ένα φως χρυσαφένιο, σαν υπόσχεση.

Ξεκίνησαν να μιλούν. Για τα χρόνια που χάθηκαν, για τα όνειρα που άλλαξαν, για τις λέξεις που δεν ειπώθηκαν. Και κάπου ανάμεσα σε έναν καφέ και μια βραδινή βόλτα στην Αποστόλου Παύλου, η Άννα κατάλαβε πως ο Σεπτέμβρης δεν είναι μήνας αποχαιρετισμών. Είναι μήνας επιστροφών.