Κάτω από τα φύλλα του Οκτώβρη

Η Ελένη περπατούσε στο πάρκο, με τα φύλλα να στροβιλίζονται γύρω της σαν χρυσή βροχή. Κρατούσε ένα βιβλίο και σκεφτόταν πόσο ήσυχη μπορεί να είναι η μοναξιά όταν τη ντύνει το φθινόπωρο. Ο Κώστας, φωτογράφος της πόλης, έσκυψε να μαζέψει ένα φύλλο που έπεσε μπροστά της. «Αυτό το χρώμα είναι ακριβώς όπως τα μάτια σου», της είπε χωρίς να το σκεφτεί. Εκείνη χαμογέλασε — κι έτσι άρχισε η ιστορία τους.

Οι μέρες κύλησαν με μικρές συναντήσεις: καφές κάτω από τέντες, βόλτες με ομπρέλες, φωτογραφίες με σταγόνες στο τζάμι. Η Ελένη του μιλούσε για τα όνειρά της, εκείνος για τα φώτα της πόλης που αλλάζουν χρώμα όταν βρέχει. Κάθε φορά που έπεφτε ένα φύλλο, εκείνος το φωτογράφιζε — κι εκείνη το κρατούσε σαν φυλαχτό.

Ένα απόγευμα, στο ίδιο πάρκο, ο Κώστας της έδειξε μια φωτογραφία: δύο σκιές κάτω από τα δέντρα, χέρι με χέρι. «Αυτό θέλω να είμαστε», της είπε. Η Ελένη τον κοίταξε, κι ο αέρας σήκωσε γύρω τους τα φύλλα σαν χορό. «Είμαστε ήδη», του απάντησε.

Ο Οκτώβρης πέρασε, μα η φωτογραφία έμεινε στο γραφείο του Κώστα. Κάθε φορά που την κοιτούσε, ένιωθε πως το φθινόπωρο δεν είναι εποχή που τελειώνει — είναι μια υπόσχεση που μένει. 

 

Me And You On Roller Skates - Kostas Ex ft Deppy

Verse 1 Rolling down the shoreline, sun is in our eyes Walkman plays our heartbeat, summer in disguise Ice cream dripping slowly, laughing as it melts Every little moment feels like something else

Chorus Me and you on roller skates, flying by the waves Holding hands and chasing days we’ll never replace Summer breeze is calling, and we’re falling too Nothing feels more perfect than the beach and you

Verse 2 Footprints in the sand, but wheels draw brighter lines Your smile is like a sunrise I wanna keep for life Colors in the sky, painting stories as we glide Every turn we take, you’re always by my side

Chorus (repeat)

Το νέο μου καλοκαιρινό τραγούδι.

Βόλτα στην παραλία με πατίνια καο παγωτό στο χέρι!

Οι στίχοι είναι δικοί μου και στα φωνητικά είμαι εγώ και η Deppy το bot

που βλέπεται και στο βίντεο.

Το κομμάτι γράφτηκε στο στούντιο SUNO AI.

Καλοκαιρινός έρωτας στην παραλία

Στην καρδιά μου άφησε σημάδι η ματιά σου, σαν ήλιος που καίει γλυκά, αισθησιακά. Το αεράκι έφερνε τη φωνή σου πιο κοντά μου, κι ένιωθα την καρδιά να χτυπάει δυνατά.

Τα βήματά σου στην άμμο με πλησίαζαν αργά, σαν να ήξεραν τον δρόμο προς εμένα. Το χαμόγελό σου άναβε το βράδυ σαν φωτιά, κι ό,τι άγγιζες γινόταν καλοκαίρι μέσα μου.

Κι όταν το φως του φεγγαριού έπεσε στους ώμους σου, έμοιαζες με μυστικό που ζητά να το κρατήσω. Ο κόσμος γύρω χάθηκε, έμεινε μόνο η ανάσα σου, κι εγώ να θέλω η νύχτα να μην τελειώσει ποτέ.

 

Κάτω από τον ήλιο του Αιγαίου - καλοκαιρινό μυθιστόρημα

Η Άννα στεκόταν στο κατάστρωμα του πλοίου, αφήνοντας τον αέρα να της ανακατεύει τα μαλλιά. Μετά από έναν δύσκολο χειμώνα στην Αθήνα, το μόνο που ήθελε ήταν λίγη ηρεμία. Το νησί δεν το είχε ξαναδεί ποτέ· το διάλεξε σχεδόν τυχαία, σαν να την τράβηξε κάτι αόρατο. Λίγα μέτρα πιο πέρα, ο Μάνος φωτογράφιζε τον ορίζοντα, χαμένος στις σκέψεις του. Δεν είχε προσέξει την Άννα — μέχρι που εκείνη γύρισε και τα βλέμματά τους συναντήθηκαν. Ένα μικρό, αληθινό χαμόγελο ήταν η πρώτη τους «καλημέρα».Το νησί τους υποδέχτηκε με άσπρα σπίτια, γιασεμί στα σοκάκια και ένα φως που έκανε τα πάντα να μοιάζουν πιο απλά. Η Άννα έμενε σε ένα δωμάτιο πάνω από το λιμάνι, ενώ ο Μάνος είχε νοικιάσει ένα μικρό σπίτι μέσα στα στενά. Την πρώτη κιόλας μέρα συναντήθηκαν ξανά στην παραλία. Εκείνος έψαχνε το σωστό φως για μια φωτογραφία· εκείνη έψαχνε λίγη γαλήνη. Κατέληξαν να μιλούν για ώρες κάτω από την ομπρέλα, σαν να γνωρίζονταν χρόνια.Οι μέρες κύλησαν σαν νερό. Πρωινά με καφέ στο παλιό καφενείο, βουτιές σε κρυστάλλινες παραλίες, βόλτες στα σοκάκια με παγωτό στο χέρι, νύχτες με μουσική από μπαράκια που έβλεπαν στο πέλαγος. Ο Μάνος φωτογράφιζε την Άννα χωρίς να το παραδέχεται. Η Άννα τον κοιτούσε όταν εκείνος δεν το έβλεπε. Κάτι γεννιόταν — απαλό, καλοκαιρινό, αληθινό.Ένα απόγευμα, καθώς ο ήλιος έδυε πίσω από τον φάρο, ο Μάνος της έδειξε μια φωτογραφία: εκείνη, να γελάει με τα μαλλιά της ανακατεμένα από τον αέρα. «Αυτή είσαι όταν δεν προσπαθείς να είσαι τίποτα» της είπε. Η Άννα ένιωσε την καρδιά της να μαλακώνει. Κι εκεί, πάνω στα βράχια, με το κύμα να σκάει από κάτω, φιλήθηκαν για πρώτη φορά. Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν ακόμη πιο φωτεινές. Δεν έκαναν μεγάλα σχέδια· μόνο βόλτες, γέλια, ιστορίες και αγγίγματα που έλεγαν περισσότερα από λόγια. Όμως το καλοκαίρι, όσο όμορφο κι αν είναι, πάντα τελειώνει. Την τελευταία μέρα, στο λιμάνι, η Άννα τον κοίταξε με εκείνο το βλέμμα που λέει «μην το χαλάσουμε». Ο Μάνος της έπιασε το χέρι. «Δεν θέλω να είναι μόνο καλοκαίρι» της είπε. «Ούτε εγώ» απάντησε. Και κάπως έτσι, χωρίς δράματα, χωρίς υπερβολές, έδωσαν μια απλή, καθαρή υπόσχεση: να δουν πού μπορεί να τους πάει αυτό που ξεκίνησε κάτω από τον ήλιο του Αιγαίου.Το πλοίο έφευγε. Το νησί μίκραινε. Αλλά μέσα τους, κάτι είχε μεγαλώσει. Και αυτό ήταν αρκετό.