Μάιος, καλό μήνα!

Ο Μάιος απλώνεται σαν απαλή ανάσα πάνω στη γη, γεμάτος αρώματα ανθισμένων κήπων και χρώματα που ξυπνούν την καρδιά. Ο αέρας μυρίζει γιασεμί και νυχτολούλουδο, τα δέντρα ντύνονται σε πράσινο φως, και κάθε πρωινό μοιάζει με υπόσχεση αναγέννησης. Είναι ο μήνας που η φύση ψιθυρίζει αισιοδοξία, που οι μέρες μεγαλώνουν και οι άνθρωποι χαμογελούν λίγο πιο εύκολα, σαν να τους αγγίζει η ίδια η άνοιξη. 

 

Ήρθαν τα χελιδόνια (συμμετοχή στο δρώμενο της Αριστέας)

Το νέο μαθεύτηκε γρήγορα. 

Μέχρι και στο πιο τελευταίο σπίτι του χωριού. 

Τα παιδιά είχαν ξυπνήσει από νωρίς και διαλαλούν το νέο. 

- ήρθαν τα χελιδόνια, στέκονται πάνω στα κλαδιά με την όμορφη 

φορεσιά τους και τραλαλάνε! 

Τραλαλάνε έναν έρωτα μιας άλλης εποχής, τότε που το αγόρι 

αγαπούσε αληθινά το κορίτσι. Τότε που της κρατούσε το χέρι 

και την κοίταζε στα μάτια λέγοντας σ'αγαπώ! 

Συμμετέχω στο δρώμενο της Αριστέας 

Άνοιξη

 

Πάσχα στο χωριό

 

Ο ήλιος είχε μόλις ανατείλει πάνω από το βουνό, κι ένα απαλό φως χρυσίζει τις κεραμοσκεπές του χωριού. Ήταν Μεγάλο Σάββατο, κι όλο το μέρος έμοιαζε να κρατά την ανάσα του, όπως κάθε χρόνο τέτοια μέρα. Οι άνθρωποι περπατούσαν πιο σιγά, μιλούσαν πιο χαμηλά, λες και δεν ήθελαν να ταράξουν την ιερή σιωπή.

Στην αυλή της γιαγιάς Φωτεινής, η φωτιά στο μεγάλο καζάνι έκαιγε από νωρίς. Τα κόκκινα αυγά έβραζαν μέσα στη μπογιά, κι η γιαγιά τα γυάλιζε με λάδι, ένα-ένα, σαν να ήταν μικροί θησαυροί. Ο μικρός Μανώλης στεκόταν δίπλα της, ανυπόμονος.

«Γιαγιά, πότε θα πάμε στην εκκλησία;»  

«Όταν σκοτεινιάσει, παιδάκι μου. Η Ανάσταση θέλει νύχτα για να φανεί το φως της.»

Στο χωριό, η μέρα κυλούσε με τον δικό της ρυθμό. Οι γυναίκες ετοίμαζαν τις κουλούρες και τα τσουρέκια, οι άντρες έστηναν τις σούβλες για την επόμενη μέρα, κι οι γειτονιές μοσχοβολούσαν από μαστίχα, πορτοκάλι και ξύλο που έκαιγε.

Το βράδυ, η εκκλησία γέμισε από κόσμο. Οι καμπάνες χτυπούσαν αργά, βαθιά, σαν να έβγαιναν από τα σπλάχνα της γης. Ο παπάς βγήκε με το Άγιο Φως, κι όλοι άπλωσαν τα κεριά τους. Το φως περνούσε από χέρι σε χέρι, από πρόσωπο σε πρόσωπο, κι έμοιαζε σαν να άναβε κάτι μέσα τους, μια ελπίδα, μια ανάμνηση, μια υπόσχεση.

«Χριστός Ανέστη!»  

«Αληθώς Ανέστη!»

Οι φωνές αντήχησαν στο χωριό, κι αμέσως μετά άρχισαν τα γέλια, οι αγκαλιές, τα τσουγκρίσματα. Ο Μανώλης έτρεξε στη γιαγιά του με το κερί του αναμμένο.

«Δεν το άφησα να σβήσει!» είπε περήφανα.  

«Έτσι μπράβο, παιδί μου. Να κρατάς πάντα το φως.»

Τη νύχτα εκείνη, το χωριό έλαμπε. Από τα σπίτια έβγαινε μυρωδιά από μαγειρίτσα, από τα σοκάκια ακούγονταν τραγούδια, κι ο ουρανός ήταν γεμάτος αστέρια — σαν να συμμετείχαν κι αυτά στη γιορτή.

Το επόμενο πρωί, η αυλή γέμισε με φωνές. Οι άντρες γύριζαν το αρνί, οι γυναίκες έφερναν πιάτα με μεζέδες, τα παιδιά έτρεχαν ξυπόλυτα στο χώμα. Ήταν μια μέρα που όλοι ένιωθαν πιο ανάλαφροι, πιο κοντά ο ένας στον άλλον.

Κι ο Μανώλης, καθισμένος δίπλα στη γιαγιά του, σκεφτόταν πως ίσως αυτό να ήταν το πραγματικό θαύμα της Λαμπρής: ότι για μια στιγμή, όλοι θυμούνταν τι σημαίνει να είσαι μαζί.

Άνοιξη (συμμετοχή στο δρώμενο της Airis)

Η άνοιξη προβάλλει 

με φως που απλώνεται αργά στα κλαδιά, 

οι δρόμοι γεμίζουν ψίθυρους και ζεστή ανάσα γης. 

Άνθη ανοίγουν σαν μικρές υποσχέσεις, 

ο αέρας κουβαλά χρώματα και νέα αρχή, 

κι η μέρα μοιάζει να χαμογελά 

σε όποιον την κοιτάξει. 

Συμμετέχω στο δρώμενο της Airis 

Ξυπνήματα