Valentine's day

 Δεκαεπτά χρόνια μαζί.  

Και όμως, κάθε φορά που ο Κώστας έβλεπε την Ελένη να κατεβαίνει τα σκαλιά του σπιτιού τους, με εκείνο το χαμόγελο που έμοιαζε να φωτίζει ολόκληρη την Αθήνα, ένιωθε την ίδια ανατριχίλα που είχε νιώσει στο πρώτο τους ραντεβού.

Εκείνο το απόγευμα είχαν αποφασίσει να πάνε για καφέ στο Θησείο — όπως έκαναν σχεδόν κάθε Σάββατο. Ήταν το μικρό τους τελετουργικό, μια υπόσχεση ότι, όσο κι αν άλλαζε η ζωή, θα κρατούσαν πάντα χώρο ο ένας για τον άλλον.

Περπατούσαν πλάι πλάι, με τον ήλιο να πέφτει πίσω από την Ακρόπολη και τον αέρα να μυρίζει γιασεμί από τις αυλές. Η Ελένη έπιασε το χέρι του Κώστα.

«Ξέρεις ότι ακόμα ανυπομονώ για αυτές τις βόλτες;» του είπε.

Ο Κώστας χαμογέλασε. «Ανυπομονώ κι εγώ. Είναι σαν να σταματάει ο χρόνος.»

Κάθισαν στο αγαπημένο τους καφέ, εκείνο με τα ξύλινα τραπεζάκια και τη θέα που έκανε τους τουρίστες να βγάζουν ασταμάτητα φωτογραφίες. Για εκείνους όμως, η θέα ήταν απλώς το φόντο. Το πραγματικό τοπίο ήταν ο άνθρωπος απέναντί τους.

Μίλησαν για τα πάντα — για τη δουλειά, για τα σχέδιά τους, για εκείνο το ταξίδι που έλεγαν να κάνουν χρόνια τώρα. Και ανάμεσα στις κουβέντες, υπήρχαν μικρές σιωπές. Όχι αμήχανες, αλλά γεμάτες οικειότητα. Σιωπές ανθρώπων που δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να νιώσουν κοντά.

Όταν άρχισε να σκοτεινιάζει, σηκώθηκαν και περπάτησαν προς το Μοναστηράκι. Η μυρωδιά από τα σουβλάκια και τα κάρβουνα τους τύλιξε σαν ζεστή κουβέρτα. Βρήκαν ένα μικρό ταβερνάκι σε ένα στενάκι, εκεί όπου πήγαιναν από τότε που ήταν ακόμα στα πρώτα ραντεβού.

Παρήγγειλαν τα συνηθισμένα — γιατί μερικές συνήθειες είναι όμορφο να μένουν ίδιες. Ο Κώστας σήκωσε το ποτήρι του.

«Στα δεκαεπτά μας χρόνια» είπε.

Η Ελένη ακούμπησε το ποτήρι της στο δικό του. «Και στα επόμενα. Όσα κι αν είναι.»

Και εκεί, ανάμεσα σε φώτα, μυρωδιές και τον θόρυβο της πόλης, ένιωσαν για άλλη μια φορά αυτό που ήξεραν πάντα:  

ότι η αγάπη τους δεν ήταν απλώς μια ιστορία που ξεκίνησε πριν χρόνια.  

Ήταν μια ιστορία που συνέχιζε να γράφεται — κάθε καφέ στο Θησείο, κάθε βόλτα στο Μοναστηράκι, κάθε μέρα που διάλεγαν ο ένας τον άλλον.