Κάτω από τα φύλλα του Οκτώβρη

Η Ελένη περπατούσε στο πάρκο, με τα φύλλα να στροβιλίζονται γύρω της σαν χρυσή βροχή. Κρατούσε ένα βιβλίο και σκεφτόταν πόσο ήσυχη μπορεί να είναι η μοναξιά όταν τη ντύνει το φθινόπωρο. Ο Κώστας, φωτογράφος της πόλης, έσκυψε να μαζέψει ένα φύλλο που έπεσε μπροστά της. «Αυτό το χρώμα είναι ακριβώς όπως τα μάτια σου», της είπε χωρίς να το σκεφτεί. Εκείνη χαμογέλασε — κι έτσι άρχισε η ιστορία τους.

Οι μέρες κύλησαν με μικρές συναντήσεις: καφές κάτω από τέντες, βόλτες με ομπρέλες, φωτογραφίες με σταγόνες στο τζάμι. Η Ελένη του μιλούσε για τα όνειρά της, εκείνος για τα φώτα της πόλης που αλλάζουν χρώμα όταν βρέχει. Κάθε φορά που έπεφτε ένα φύλλο, εκείνος το φωτογράφιζε — κι εκείνη το κρατούσε σαν φυλαχτό.

Ένα απόγευμα, στο ίδιο πάρκο, ο Κώστας της έδειξε μια φωτογραφία: δύο σκιές κάτω από τα δέντρα, χέρι με χέρι. «Αυτό θέλω να είμαστε», της είπε. Η Ελένη τον κοίταξε, κι ο αέρας σήκωσε γύρω τους τα φύλλα σαν χορό. «Είμαστε ήδη», του απάντησε.

Ο Οκτώβρης πέρασε, μα η φωτογραφία έμεινε στο γραφείο του Κώστα. Κάθε φορά που την κοιτούσε, ένιωθε πως το φθινόπωρο δεν είναι εποχή που τελειώνει — είναι μια υπόσχεση που μένει.