Κάτω από τον ήλιο του Αιγαίου - καλοκαιρινό μυθιστόρημα

Η Άννα στεκόταν στο κατάστρωμα του πλοίου, αφήνοντας τον αέρα να της ανακατεύει τα μαλλιά. Μετά από έναν δύσκολο χειμώνα στην Αθήνα, το μόνο που ήθελε ήταν λίγη ηρεμία. Το νησί δεν το είχε ξαναδεί ποτέ· το διάλεξε σχεδόν τυχαία, σαν να την τράβηξε κάτι αόρατο. Λίγα μέτρα πιο πέρα, ο Μάνος φωτογράφιζε τον ορίζοντα, χαμένος στις σκέψεις του. Δεν είχε προσέξει την Άννα — μέχρι που εκείνη γύρισε και τα βλέμματά τους συναντήθηκαν. Ένα μικρό, αληθινό χαμόγελο ήταν η πρώτη τους «καλημέρα».Το νησί τους υποδέχτηκε με άσπρα σπίτια, γιασεμί στα σοκάκια και ένα φως που έκανε τα πάντα να μοιάζουν πιο απλά. Η Άννα έμενε σε ένα δωμάτιο πάνω από το λιμάνι, ενώ ο Μάνος είχε νοικιάσει ένα μικρό σπίτι μέσα στα στενά. Την πρώτη κιόλας μέρα συναντήθηκαν ξανά στην παραλία. Εκείνος έψαχνε το σωστό φως για μια φωτογραφία· εκείνη έψαχνε λίγη γαλήνη. Κατέληξαν να μιλούν για ώρες κάτω από την ομπρέλα, σαν να γνωρίζονταν χρόνια.Οι μέρες κύλησαν σαν νερό. Πρωινά με καφέ στο παλιό καφενείο, βουτιές σε κρυστάλλινες παραλίες, βόλτες στα σοκάκια με παγωτό στο χέρι, νύχτες με μουσική από μπαράκια που έβλεπαν στο πέλαγος. Ο Μάνος φωτογράφιζε την Άννα χωρίς να το παραδέχεται. Η Άννα τον κοιτούσε όταν εκείνος δεν το έβλεπε. Κάτι γεννιόταν — απαλό, καλοκαιρινό, αληθινό.Ένα απόγευμα, καθώς ο ήλιος έδυε πίσω από τον φάρο, ο Μάνος της έδειξε μια φωτογραφία: εκείνη, να γελάει με τα μαλλιά της ανακατεμένα από τον αέρα. «Αυτή είσαι όταν δεν προσπαθείς να είσαι τίποτα» της είπε. Η Άννα ένιωσε την καρδιά της να μαλακώνει. Κι εκεί, πάνω στα βράχια, με το κύμα να σκάει από κάτω, φιλήθηκαν για πρώτη φορά. Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν ακόμη πιο φωτεινές. Δεν έκαναν μεγάλα σχέδια· μόνο βόλτες, γέλια, ιστορίες και αγγίγματα που έλεγαν περισσότερα από λόγια. Όμως το καλοκαίρι, όσο όμορφο κι αν είναι, πάντα τελειώνει. Την τελευταία μέρα, στο λιμάνι, η Άννα τον κοίταξε με εκείνο το βλέμμα που λέει «μην το χαλάσουμε». Ο Μάνος της έπιασε το χέρι. «Δεν θέλω να είναι μόνο καλοκαίρι» της είπε. «Ούτε εγώ» απάντησε. Και κάπως έτσι, χωρίς δράματα, χωρίς υπερβολές, έδωσαν μια απλή, καθαρή υπόσχεση: να δουν πού μπορεί να τους πάει αυτό που ξεκίνησε κάτω από τον ήλιο του Αιγαίου.Το πλοίο έφευγε. Το νησί μίκραινε. Αλλά μέσα τους, κάτι είχε μεγαλώσει. Και αυτό ήταν αρκετό.