Ιστορία αγάπης (μυθιστόρημα)

Ο ήλιος νύσταξε. Βάρυναν τα βλέφαρά του και έγειρε απαλά τις ακτίνες του στους ώμους της θάλασσας. Η μέρα φεύγει και μαζί της παίρνει χαρές και απολαύσεις, κούραση και πίκρες. Κάθε τι... έρχεται η νύχτα απαλή σαν ροζ πέπλο γεμάτη ήχους και ευωδιές. Θα μου χαμογελάσεις και θα είναι σαν χίλιοι άγγελοι του παραδείσου να ψέλνουν το σ'αγαπώ. Θα σε πάρω αγκαλιά και όταν μεθύσω απο το άρωμά σου θα αισθάνομαι ότι βρίσκομαι στους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας. Όταν φιλήσω τα υπέροχα χειλάκια σου θα έχω στο στόμα μου την γεύση απο το καλύτερο γλυκό του κόσμου. Κι όταν η νύχτα αποσυρθεί και ο ήλιος ξεκούραστος αρχίσει να αγλκαλιάζει τον παράδεισό μας θα σε πάρω αγκαλιά και θα σου πω για μια ακόμη φορά, σ'αγαπώ! 

Κεφάλαιο 2 

Άπλωσα το χέρι μου και χάιδεψα ένα αστέρι. Τυλίχτηκε γύρω απο τα δάχτυλά μου. Έπλασα με αυτό μια καρδιά φωτεινή και σου την φόρεσα στον λαιμό με μια καδένα απο γλυκά φιλιά. Με κοίταξες στα μάτια πάντα το κάνεις αυτό... σαν να περιμένεις κάτι να ακούσεις απο μένα, σαν να έχεις κάτι να μου πεις. Όταν μιλάει η καρδιά η λογική σωπαίνει και ο νους χορεύει στους χτύπους της καρδιάς. Δεν έχει σημασία τι είναι σωστό, τι πρέπει αυτή την ώρα. Σημασία έχει αυτή η ώρα που σε έχω δίπλα μου. Τα μάτια αγναντεύουν στον ουρανό και τα χείλη μου ψιθυρίζουν προσευχή στον Θεό, ευχαριστώ που σε γνώρισα, σ'αγαπώ! 

                                Αφιερωμένο στην γυναίκα μου!